جایگاه ورزش در ایران باستان

(شنبه ۲۴ مهر ۱۳۹۵) ۱۴:۰۰

شواهد حکایت از این دارد که در رابطه با قدمت و سابقه تاریخی ورزش در ایران باستان به این دلیل که اغلب در جنگ ها و تصرف شهرها توسط سایر پادشاهان سایر اسناد موجود و حکاکی های روی دیوار یا تخریب یا مورد سرقت قرار می گرفت نمی توان آمار دقیق و مستندی در این زمینه ارائه کرد

ولی باتوجه به سایر اکتشافات ، بقایا و بازمانده های تاریخی موجود که مورد بهره برداری باستان شناسان قرارگرفته است ، می توان اذعان کرد که ورزش در ایران دارای قدمتی بسیار زیاد و از زمان پیدایش این سرزمین ، ورزش و تناوری در بین اقوام و مخصوصاً جوانان بسیار رواج داشته است و می توان گفت ورزش هایی نظیر کشتی لوچو یا کشتی گیلکی ، اسب دوانی ،ارابه رانی ،چوگان ،تیروکمان ،شمشیر بازی ،شنا ، حمل اسباب سنگین و بعضاً احشام از عرض رودخانه ها در آن زمان از بهترین تفریحات در ایران باستان به شمار می آمد و البته در این زمینه هرودوت پدر تاریخ جهان در برخی نوشته هایش اعلام نموده که ایرانیان در زمان کودکی به فرزندان خود آموزش هایی نظیراسب دوانی ، تیروکمان و شکار می آموختند و این موضوع بصورت نسل به نسل تداوم و ادامه داشته است .
می توان گفت که دلیل رواج این گونه ورزش ها در ایران باستان به دلیل شرایط خاص آن دوران بود که انسان ها جهت حفظ جان ، بقاء و امرار معاش جهت خانواده ، نیازمند بوده اند که تمامی فنون و ورزش های مورد نیاز خود را فرا گیردند که بتواند به زندگی عادی خود ادامه دهد و دقیقا این سبک زندگی و امرارمعاش آنان سبب شده بود که همیشه بدنی تناور ، سالم و آماده نبرد با هر انسان و حیوانی را داشته باشند .
نحوه برگزاری مسابقات در آن زمان را می توان به چند بخش دسته بندی نمود ، گاهی خود سپاهیان به جهت ارتقأ میزان آمادگی نیروهای مبارزخود مسابقاتی در میادین شهری بصورت رسمی با حضور بزرگان و مسئولین آن منطقه برپا می کردند و به نفرات برتر هدایایی جهت ترغیب ورزرش و تناوری در میان جوانان اهدا می کردند و گاهی دو طایفه جهت رجز خوانی ، برتری جسمانی و آمادگی طرف مقابل را به مبارزه فرا خوانده و این موضوع اغلب با حاشیه هایی در بحث داوری مواجه می شده است و چه بسا به نزاع هم ختم می شده است و در آخر و دسته سوم مسابقاتی بوده است که در زمان مراسم پای کوبی پس از فتح یک منطقه و یا جشن عروسی برپا می شده و شاباش های فراوانی نصیب فرد برنده می شده است .
در آن دوران به جوانمردان و پهلوانان میادین القابی نظیر : گردک ، گو ،دلیر ، دلاور، راد ، هژیر، نامدار ، بهادر ، آریا، پهلوان ،شیردل ، شیر گیر و غیره داده می شده که معنی اغلب آنان همان مفهوم قهرمان و پهلوان کنونی می باشد و کسب این القاب یکی از بزرگترین افتخارات جوانان در آن زمان بشمار می آمد .
نویسنده : محمود جنامی ، سازمان منطقه ویژه ماهشهر

تعداد بازدید : ۱,۰۷۶
ایمیل را وارد کنید
تعداد کاراکتر باقیمانده: 500
نظر خود را وارد کنید